In de stadshaven van Breda hebben we een afspraak met Willem. Bij het instappen van zijn boot viel zijn bril van zijn hoofd. Heel nonchalant had hij hem even boven op zijn hoofd gezet en voor hij er erg in had lag de bril in het water. Heel stoer gaat Willem eerst zelf het water in. Het is niet heel diep en hij denkt hem er zelf wel even uit te halen.

Na twee brillen gevonden te hebben die niet van hem zijn geeft hij de moed op. Nu mogen wij het proberen.

Voor het team is parkeren vandaag een uitdaging. De binnenstad is autoluw gemaakt en we rijden twee rondjes voordat we een straatje vinden waar we wél mogen parkeren. Daarna volgt een mooie wandeling naar de locatie.

Breda heeft een lange geschiedenis met water. De stadshaven was eeuwenlang een belangrijke plek voor handel en scheepvaart, waardoor je vandaag nog steeds die historische sfeer voelt wanneer je langs de kade staat.

Eenmaal aangekomen zien we dat we mooi op tijd zijn. De kade ligt zo’n twee meter lager dan de straat en geeft een mooi uitzicht over de tegenovergelegen straat. Op het water gebeurt van alles, dus een kwartiertje wachten is geen straf.

Dan komt Willem lachend aangelopen samen met zijn zoontje. Heel precies wijst hij aan waar de bril gevallen is. Hoopvol kijkt hij ons aan. Hij weet dat hij zelf beter niet had kunnen zoeken, maar in paniek doe je dat gewoon.

In rustig tempo maken we ons klaar. Opbouwen, het plan doorspreken en een check. Al snel gaat Marja het water in. Op de aangewezen plek zakt ze af naar de bodem. Er ligt genoeg op de bodem, dus ze tast rustig alles af. Dan, rechtopstaand tegen de kademuur, een bril.

Willem heeft er al twee uitgehaald, dus Marja komt benieuwd boven of dit dan wel de goede is. Bij het zien van de bril volgt meteen een enthousiaste reactie. Dit is hem.

Opgelucht wordt de bril aangepakt. Een snel duikje met een prachtig resultaat.