Een grote zoekactie begint. Dit keer zoeken we niet meteen naar een telefoon, maar eerst naar de eigenaar.

Het begint met een telefoontje van zijn vriendin. “Mijn vriend heeft zijn telefoon laten vallen vanaf een bruggetje aan het Reigersbos in Amsterdam. Ik heb hem kunnen overtuigen dat hij hem op moet laten duiken. Kunnen we een afspraak maken?”

Natuurlijk kunnen we dat. Het is niet de eerste keer dat we hier duiken, het andere verhaal lees je hier.

Rond het middaguur staan we op de afgesproken plek, bij het bewuste bruggetje. Alleen is er één klein probleem. Geen spoor van de eigenaar.

Dan toch maar even bellen met zijn vriendin. Het blijkt dat we bij het volgende bruggetje moeten zijn. Geen probleem, denken we. We rijden een stukje verder, kijken goed rond, maar ook daar staat niemand op ons te wachten. We beginnen ons inmiddels af te vragen of de telefoon misschien makkelijker te vinden is dan de eigenaar.

We vragen nog eens hoe hij eruitziet en welke kleding hij draagt. We krijgen een duidelijke omschrijving en horen dat meneer rondrijdt op een blauwe fatbike.

Dat moet toch lukken, maar hoe goed we ook kijken, we zien hem nergens. Opnieuw pakken we de telefoon erbij en bellen we zijn vriendin. En dan zien we hem ineens verschijnen. Angelo blijkt ondertussen zelf ook op zoek te zijn naar ons. Hij is rond blijven rijden en zo missen we elkaar steeds nét.

Uiteindelijk blijkt het inderdaad om een ander bruggetje te gaan. We rijden met de auto een paar straten om en zetten hem, heel illegaal, in de berm naast een fietspad.

Niet bepaald een plek waar je normaal gesproken uitgebreid parkeert, maar we zijn hier natuurlijk niet voor een middagje wandelen.

Reigersbos is een woonwijk in Amsterdam Zuidoost, waar veel groen en water tussen de woongebieden te vinden zijn. Dat maakt het een fijne omgeving, maar voor een telefoon die vanaf een bruggetje in het water valt, is het natuurlijk vooral een extra uitdaging.

We bekijken de locatie en besluiten eerst de diepte van het water te peilen. Een goed besluit, want het water blijkt maximaal ongeveer één meter diep te zijn. Zoeken zonder complete duikuitrusting is hier een stuk makkelijker.

Marja trekt haar duikpak aan en is in een mum van tijd klaar. Nog op het droge trekt ze haar handschoenen aan. Op de plek waar ze het water in moet, staan namelijk behoorlijk wat brandnetels. De handschoenen zijn deze keer dus niet alleen handig voor het zoeken naar de telefoon, maar ook voor de aanval van de plaatselijke brandnetelbrigade.

Eenmaal in het water loopt Marja rustig naar de overkant. Heel even is er twijfel, want in het midden blijkt het water toch iets dieper te zijn dan verwacht. Maar aangekomen op de plek waar de telefoon is gevallen, is het inderdaad ongeveer één meter diep.

Op haar knieën gaat Marja met de metaaldetector aan de slag. Op aanwijzingen van de teamleider wordt er iets dichter bij het bruggetje gezocht.

Een goede keuze. Bijna direct klinkt er een mooi signaal. Even voelen op de bodem en daar is hij, de telefoon!

De telefoon komt weer boven water en Angelo is duidelijk ontzettend blij. Zijn opgeluchte gezicht en stralende lach spreken boekdelen. Soms hoef je helemaal niet te vragen of iemand blij is met het resultaat. Tijdens het opruimen van de spullen zwaaien we nog even naar een politieauto die over het fietspad rijdt. Ze zien dat we niet zomaar op deze plek staan, maar iemand helpen.

Wij pakken de laatste spullen in, stappen weer in de auto en gaan op weg naar de volgende klus.