We zijn al in Amsterdam, we hebben namelijk net een succesvolle duik achter de rug aan de Prins Hendrikkade en we rijden direct door naar de volgende afspraak. Het is een drukke maar prachtige dag in onze hoofdstad en we gaan dit keer duiken voor Isabel en Joe. Dit leuke koppel is helemaal vanuit New York naar Nederland gekomen om een uitgebreide city tour door Europa te maken. Als je in Amsterdam bent, dan pak je natuurlijk ook een gezellig terrasje aan het water om de sfeer van de stad te proeven.

De Leliegracht waar wij nu staan is een van de oudste en meest schilderachtige grachten in de Amsterdamse grachtengordel, daterend uit de grote stadsuitbreiding van de zeventiende eeuw. De gracht is vernoemd naar de lelie, wat perfect past bij het bloemrijke thema van veel straten in de nabijgelegen Jordaan. Brug 62, ook wel bekend als de Leliegrachtsluis, speelde vroeger een cruciale rol in het waterbeheer tussen de Prinsengracht en de Herengracht. Op deze plek voel je de geschiedenis van de Gouden Eeuw om je heen, al zijn de verloren iPhones in het water een zeer moderne toevoeging aan de Amsterdamse bodem.

Bij eetcafé Spanjer en van Twist aan de Leliegracht zit het tweetal heerlijk te genieten van hun vakantie. Ze hebben een prachtig tafeltje direct aan het water weten te bemachtigen, er staat een lekker zonnetje en uiteraard staan er een hapje en een drankje op tafel. Isabel legt voor het gemak haar telefoon even op haar schoot en alles gaat volledig naar wens, totdat ze besluit haar stoel een klein stukje te verzetten. In een onbewaakt ogenblik vergeet ze de smartphone op haar schoot en het enige wat rest is het machteloos nakijken van het toestel. Haar telefoon valt met een flinke plons in het troebele water, vlak tegen de harde kademuur aan.

We hebben al snel contact via de app en ze sturen ons het volgende bericht: “Hello! We dropped an iPhone right on the edge of the canal near Bridge 62 in Amsterdam. We leave Thursday morning. Is there any way you can help us retrieve it please?” Gelukkig voor ons kunnen ze ter plaatse precies aanwijzen waar het toestel in de diepte is verdwenen. Op het eerste gezicht lijkt het een makkelijk duikje te gaan worden omdat de locatie zo specifiek is aangegeven.

Eenmaal in het water pakt het toch even anders uit dan we vooraf hadden ingeschat. Aan de afdaallijn zakt Marja langzaam af naar de bodem van de gracht. Ze zoekt uiterst secuur links van de lijn, direct voor de lijn en aan de rechterkant van de lijn, maar er is geen telefoon te bekennen. Het zoekgebied wordt daarom een halve meter groter gemaakt om er zeker van te zijn dat we niets missen. Er ligt van alles op de bodem, van oud ijzer tot stenen, dus het zoeken op de tast gaat langzaam en voorzichtig. Elke kei die Marja tegenkomt wordt rondom afgetast in de hoop het gladde scherm van de iPhone te voelen. Maar wederom is er geen telefoon te vinden op de aangegeven plek.

Dan besluiten we er nog maar een half metertje bij te trekken en het zoekpatroon verder uit te breiden. In deze ronde is het eindelijk prijs en voelt Marja de bekende vorm van een telefoon in de modder. Bij het naar boven gaan gebeurt er iets wat altijd voor een glimlach op ons gezicht zorgt, het scherm van de iPhone springt namelijk direct weer aan. Dat is altijd een leuk moment, want zo weet je gelijk dat het de goede telefoon is en het is fantastisch om de verrassing bij de eigenaren te zien. Isabel en Joe roepen direct vol ongeloof dat hij het nog doet, wat deze laatste duik in Amsterdam weer helemaal de moeite waard maakt.