Een onverwachte wending in Volendam

We staan nog na te dampen in de haven van Volendam, de pakken zijn nog nat en de adrenaline van de vorige klus stroomt nog door onze aderen. Terwijl we de laatste spullen in de bus laden, ziet Marja plotseling een gemiste oproep van Jochem op haar scherm oplichten. Net op het moment dat iedereen de motor wil starten en de weg naar huis wil inzetten, steekt ze haar hand op en roept ze naar de rest. “Even wachten allemaal. Er komt er misschien nog een achteraan. “

Jochem hangt aan de lijn en de verbinding is gelukkig een stuk beter dan onder de waterspiegel. Hij vraagt of we Nikkie nog kennen, de dame voor wie we eerder naar de bodem gingen om haar bril uit de diepte te redden. Natuurlijk weten we dat nog, want dat was een memorabele en zeer korte actie in het Amsterdamse water. Je kunt dat eerdere succesverhaal hier nog eens rustig teruglezen.

Het blijkt dat Nikkie weer om hulp verlegen zit, maar dit keer is het niet haar eigen gezichtvermogen dat in het geding is. Haar man heeft namelijk zijn telefoon in het water laten vallen. Zonder enige twijfel besluiten we het stuur om te gooien en direct koers te zetten naar het Amsterdamse IJburg. Dat is de jongste stadswijk van onze hoofdstad die volledig uit het niets is opgespoten in het IJmeer en waar water en land op een unieke manier samenkomen.

De geschiedenis van het IJmeer

Terwijl we over de ring rijden, filosoferen we over de bijzondere locatie van vandaag. IJburg is een indrukwekkend staaltje Hollandse waterbouw, een verzameling kunstmatige eilanden waar vroeger alleen maar het kabbelende water en de zilte wind van de Zuiderzee heersten. Het is fascinerend om te bedenken dat waar nu hippe drijvende woningen en hypermoderne architectuur staan, vroeger de grote zeilschepen richting de historische Diemerzeedijk voeren. We laten de drukte van de oude stad achter ons en rijden door. Dit gebied, dat ooit een belangrijke vaarroute naar Amsterdam was, vormt nu het decor voor onze volgende reddingsoperatie.

Eenmaal aangekomen bij de steiger worden we begroet door een stralende Nikkie en haar echtgenoot. De sfeer is allesbehalve gespannen, sterker nog, er wordt direct flink gelachen door de aanwezigen. Nikkie neemt geen blad voor de mond en vertelt ons op een uiterst komische manier over het voorval: “Hij is gewoon jaloers. Je hebt èèn keer voor mij gedoken, en mijn man wil zo graag dat je ook voor hem duikt.”

Duiken tussen de drijvende terrassen

Met deze vrolijke noot beginnen we aan de opbouw van onze professionele duikuitrusting. De locatie op IJburg is vrij uniek, we bevinden ons bij een drijvend terras dat uit verschillende hoogten bestaat. Voor een duiker is dit een ware luxe, want het maakt het te water gaan en het weer aan wal klimmen een stuk eenvoudiger dan bij een hoge kademuur.

Marja bereidt zich rustig voor terwijl we de tactiek voor de zoekslag bespreken. De telefoon was blijkbaar even op de rand van de steiger gelegd tijdens noodzakelijke werkzaamheden aan de boot, maar is daarna met een geruisloze plons in de diepte verdwenen. Ineens was het toestel er niet meer, dus de conclusie was snel getrokken. Was het nu precies links van de steiger, of toch recht ervoor? Het troebele water geeft zijn geheimen niet zomaar prijs, maar we weten zeker dat het toestel er moet liggen. Bij een poging tot bellen krijg je namelijk direct de voicemail, want in het water heb je geen enkel bereik, dus hij moet daar ergens op de bodem rusten. Dit is weer een mooie uitdaging voor Marja en haar ervaren team.

Zoeken…

Na de laatste controle van de apparatuur glijdt Marja behoedzaam het water in. De bodem van IJburg bestaat uit een mengeling van het fijne zand dat hier decennia geleden is opgespoten en het natuurlijke slib dat de stroming sindsdien heeft toegevoegd. Het zicht onder water is redelijk, maar Marja vertrouwt vooral op haar trouwe metaaldetector. Het is een prachtig schouwspel om te zien hoe de bellen aan de oppervlakte dansen tussen de moderne steigers door. Lang hoeft de spanning gelukkig niet te duren voor de omstanders. Al na vijf minuten horen we een opgewonden kreet. Een duidelijk en zuiver signaal op de detector leidde haar namelijk direct naar het kostbare doelwit.

Een hartverwarmende afloop

Met een triomfantelijke blik en de glimmende telefoon stevig in haar hand komt Marja boven water. “Ook nu weer vinden we op deze locatie snel waar we naar zochten.” lacht ze breed terwijl ze de druipende smartphone aan de rechtmatige eigenaar overhandigt. De opluchting bij het stel is groot, maar de humor blijft gelukkig de boventoon voeren.

Nikkie heeft namelijk nog een geweldige verrassing in petto voor het officiële fotomoment. Terwijl we ons opstellen voor de traditionele succesfoto van de Recovery Divers, tovert ze plotseling een groot en prachtig rood hart tevoorschijn. Het is een hartverwarmend gebaar dat deze duikdag op de kunstmatige eilanden van Amsterdam perfect afsluit. Zo mooi hebben we werkelijk nog nooit op de foto gestaan! We pakken onze spullen weer in met een zeer voldaan gevoel, wetende dat we niet alleen een telefoon hebben gered, maar ook de goede sfeer in het huwelijk hebben bewaard.