Dit verhaal begint met een telefoontje van Jochem die de piket telefoon beheert: “Marja heb jij tijd om een duikje iets verder weg te maken? Het is in Kamperland.” Het antwoord is zoals altijd kort en krachtig: “Ja hoor, is goed.” Al snel zijn we druk bezig met de voorbereidingen. Het team moet worden opgetrommeld, we checken of alle duikuitrusting correct in de auto ligt en we pakken uiteraard voldoende eten en drinken in voor de lange rit. Het is onderweg behoorlijk druk op de weg, want het is overduidelijk vakantietijd en ook eenmaal van de snelweg af blijft het file rijden geblazen. Zeeland is immers een ontzettend geliefde plek voor toeristen die van een weekendje weg genieten, wat de bereikbaarheid van de watersportlocaties soms uitdagend maakt.

Tegen de tijd dat we bijna op locatie zijn bij Marina Kamperland, krijgen we een telefoontje van Chiel. We laten hem precies weten hoe laat we arriveren en Chiel laat via locatie delen op de telefoon weten waar hij precies in de haven ligt. Eenmaal aangekomen bij de haven zijn we al gespot door het oplettende oog van de eigenaren. Lachend komt Chiel aangelopen om het hek voor ons open te maken, zodat we onze spullen gemakkelijk richting de kade kunnen brengen. Met zijn allen lopen we naar de boot toe en bekijken we de locatie van het incident nauwkeurig. We gaan deze keer niet duiken voor Chiel zelf, maar voor de visite die op de boot logeert en in de stress zit door het verlies.

Eén van de kinderen wilde vanaf het zwemmersdek in een grote zwemband springen, maar in haar enthousiasme sloeg ze daarbij per ongeluk haar eigen bril van haar hoofd. Zeker voor kinderen is het erg ongemakkelijk om zonder bril door het leven te gaan, dus we gaan er vol enthousiasme tegenaan. Er is echter één complicerende factor: brillen kunnen door de stroming of door het afzinken in de waterkolom op een heel andere plek op de bodem belanden dan exact daar waar ze verloren zijn. Het water is in de haven ruim drie meter diep, wat betekent dat het kleinood letterlijk overal in het slib verborgen kan liggen.

Vol goede moed gaan we aan het werk. Een mooie verrassing wacht ons bij het te water gaan: we hebben uitstekend zicht. Marja kan onder water zeker drie meter ver kijken, wat voor dit soort zoekopdrachten een luxe is. Het lijkt aanvankelijk een makkelijke duik te worden, maar schijn bedriegt in de onderwaterwereld. Toch blijkt de bril na de eerste inspectierondes onvindbaar tussen de de aangroei. Gelukkig had de bril een metalen montuur, dus we zetten de metaaldetector in om de zoektocht te verfijnen. Zelfs met deze techniek laat de bril zich niet één twee drie vinden in de diepte.

Eindelijk, na bijna een uur intensief zoeken, komt de bril boven water. Met veel plezier kijkt Marja vanuit het water naar het schouwspel wat zich op de kade voltrekt. De jonge eigenaresse van de bril ziet het resultaat en springt letterlijk een gat in de lucht van puur geluk. Dat is precies wat het zo mooi maakt om bij de Recovery Divers te werken. Mensen, en vooral kinderen, zo ontzettend blij zien maken na een verloren voorwerp is onze grootste drijfveer. We kijken terug op een geslaagde missie en kunnen weer door naar de volgende uitdaging.