Het is al laat als we in onze auto richting de Entrepothaven aan de Zeeburgerkade in Amsterdam rijden. De eigenaar van rondvaartboot Boatboys mist een van zijn zeilramen. Hij denkt dat het raam van de steiger is gewaaid toen hij heel even weg was. Er staat een stevige wind, dus de kans is groot dat het zeil ergens op de bodem ligt.

De Entrepothaven werd rond 1900 ingericht als afgesloten douanehaven voor de overslag van goederen. Waar vroeger stoomkranen en goederentreinen het beeld bepaalden op de kade, zoeken wij nu in het diepe water naar een gewaaid scheepsraam. Een nieuw raam laten maken kost weken en zorgt voor kleurverschil met de overige afdekzeilen, dus onze hulp is meer dan welkom.

We parkeren de auto op de kade en beginnen rustig op te bouwen, denkend dat we niemand storen. Net als de duiker klaarzit, arriveert de politie. De keuze is helder: de auto nu weghalen of weggesleept worden. We kiezen uiteraard voor het eerste. Met wat vertraging gaat de duiker alsnog het water in.

Na een paar baantjes op aanwijzing van de eigenaar is er nog steeds geen resultaat. De haven is diep en de duiker kan niet vaak meer op en neer, dus beslist de duikploegleider: “Ik wil graag dat je een baantje langs die andere boot trekt.” De eigenaar sputtert tegen: “Dat kan niet, want de wind stond die kant op.” Toch trekken we eigenwijs dat baantje.

Halverwege komt de duiker boven met het grote zeilraam in zijn handen. “Hier had ik hem echt niet verwacht,” roept de eigenaar verrast uit. Met een superblij gezicht pakt hij het zeil aan, en wij rijden voldaan weer naar huis.