Het begint allemaal met een enigszins paniekerig telefoontje van Mano, die met een nogal dringende vraag aan de lijn hangt. Hij heeft namelijk net zijn trouwring verloren in een vijver in Zoetermeer en vraagt met hoop in zijn stem: “Of wij kunnen helpen?” Nou, dat is natuurlijk precies waar ons team voor uit bed komt, we hebben toevallig een team in de buurt van Zoetermeer en binnen een half uur kunnen de duikers al op de locatie aanwezig zijn om de zoektocht te starten.

Eenmaal aangekomen bij de bewuste vijver maken we kennis met Mano, die er op het eerste gezicht nog redelijk rustig onder lijkt te blijven. Hij was samen met zijn kindjes in de buurt van de vijver om even lekker uit te waaien, de kinderen waren heerlijk aan het ravotten terwijl paps volop aan het genieten was van het heerlijke zonnetje. Het probleem met spelende kinderen is echter dat er nogal eens wat vuil op je kleding terechtkomt, zeker als ze enthousiast door het gras en het zand rollen. Mano stond op een gegeven moment aan de rand van de vijver en zag dat zijn broek onder het zand en dergelijke zat, dus hij bukt zich om het vuil even snel van zijn broek te vegen. Terwijl hij met een ferme beweging over zijn broek veegt, gebeurt het ondenkbare, hij veegt namelijk niet alleen het zand weg maar ook zijn ring van zijn vinger.

Je ziet het bijna voor je, de ring die met een sierlijke boog het water in zeilt terwijl de wereld even stil lijkt te staan. Elke andere ring had waarschijnlijk voor eeuwig op de bodem mogen blijven liggen, maar zijn trouwring wil hij toch wel heel graag terug voor de lieve vrede en de emotionele waarde. Als het team van Recovery Divers arriveert, bekijken ze eerst rustig de locatie om een plan van aanpak te maken. Er wordt gepeild hoe diep het water ter plaatse is en er wordt al snel besloten om met de volle duikuitrusting het water in te gaan, want in de modderige bodem van een vijver vind je met de metaaldetector nu eenmaal meer dan met een simpel waadpak. Mano is zo betrokken dat hij direct zijn hulp aanbiedt om mee te zoeken, wat we echter vriendelijk maar beslist afslaan. Zijn kinderen vliegen namelijk nog steeds vrolijk in het rond en hij moet zijn aandacht nu echt even bij de kleintjes houden terwijl wij het natte werk opknappen.

Al snel is Marja er helemaal klaar voor, ze trekt haar vinnen aan en controleert haar apparatuur voor ze de vijver betreedt. Voorzichtig laat zij zich zakken in de vijver en daalt af naar de donkere bodem, vlak voor de plek die Mano heeft aangewezen als het ‘point of no return’. Het is altijd even spannend of de aanwijzingen kloppen, maar Marja is een expert in het afzoeken van sectoren op de tast en met de metaaldetector. Bij het derde signaal dat we van onderwater ontvangen is het raak, de metaaldetector geeft een duidelijk teken en de ring is gevonden tussen het slib en de waterplanten. Bij bovenkomst roept Marja naar Mano kom is, maar die heeft het op dat moment nog steeds hartstikke druk met zijn spelende kinderen. Hij komt snel aangelopen als hij doorheeft dat er nieuws is, en heel droog krijgen we te horen: “Ja deze is het.” Een stralend gezicht met een brede lach volgt direct daarna, en eerlijk is eerlijk, daar doen we het uiteindelijk allemaal voor.