Roerblad teruggevonden na verlies in de haven

Een verloren roerblad en een modderige overwinning

Het is eind november als er een appje binnenkomt van Jorick. Kort, duidelijk en met een ondertoon van lichte frustratie:

Tijdens werkzaamheden aan hun zeilschip, liggend in de haven van Zeewolde, was het roerblad verdwenen. Niet beschadigd. Niet losgeraakt en aan boord gelegd. Gewoon… weg. Rechtstreeks de diepte in.

De vraag was simpel: “Kunnen jullie helpen?” Wij antwoorden. Daarna bleef het stil.

Niet omdat het probleem was opgelost, maar omdat de winter zijn intrede had gedaan. Kou, wind en korte dagen maken van elke haven een andere wereld. Bovendien is een roerblad niet bang voor water. Het ligt er geduldig. Te wachten. Tot iemand het komt halen. Maar zodra de eerste tekenen van het nieuwe vaarseizoen zich aankondigen, begint het te kriebelen. Want zonder roer geen controle. En zonder controle geen avontuur.

Na wat appjes en foto’s is het duidelijk: het is tijd om het roerblad terug te halen.

Een stille haven met een lange geschiedenis

Op een vroege zondagochtend komen we aan in de haven van Zeewolde. De lucht is helder, de steigers nog stil. Alleen het zachte tikken van lijnen tegen masten doorbreekt de rust.

Zeewolde is relatief jong, ontstaan op land dat nog geen eeuw geleden onder water lag. Flevoland zelf is een meesterwerk van Nederlandse waterbouwkunde. Waar vroeger de Zuiderzee heerste, ligt nu land, havens en een levendige watersportcultuur. Ironisch genoeg zoeken wij nu iets dat juist weer terug in het water ligt.

De toegangspoort is gesloten. Zondag. Logisch. Gelukkig is er een draaihek. Minder logisch als je met zware duiksets, lijnen en kisten aankomt. Maar met wat creativiteit, geduld en een beetje doorzettingsvermogen krijgen we alles naar binnen.

Een korte wandeling over de steiger brengt ons bij het zeilschip van Jorick. Er volgt een kort overleg. Waar is hij precies verloren? Het antwoord komt zonder twijfel: “waarschijnlijk net buiten de box.”

Dat is goed nieuws. Dat betekent een klein zoekgebied. En een grotere kans op succes.

De zoektocht onder water

Marja maakt zich klaar. Droogpak aan. Masker op. Rustig, geconcentreerd. Niet veel later verdwijnt onder het oppervlak. Onder water is het zicht beperkt. De bodem bestaat uit donkere modder. Zacht. Verraderlijk. Alles wat hier valt, zakt langzaam weg en blijft verborgen.

Ze begint systematisch. Eerst binnen de box. Niets. Dan net buiten de box.

En daar, zoals verwacht, prijs.

Het roerblad staat rechtop in de modder. Alsof het nog steeds zijn taak probeert te vervullen. Alsof het wacht op het schip dat het hoort te sturen. Maar de modder heeft het stevig vastgegrepen.

Voorzichtig begint Marja het los te wrikken. Kleine bewegingen. Geduldig. Te veel kracht en het zicht verdwijnt volledig in een zwarte wolk van slib.

Langzaam komt het los.

Boven water is het bericht al doorgegeven: gevonden. Een heislijn wordt bevestigd. Een seintje omhoog. En langzaam verschijnt het roerblad weer aan de oppervlakte.

Een modderige terugkeer

Boven water is de rest van het team aan zet. Het roerblad komt aan boord. Zwart van de modder. Onherkenbaar bijna. Marja kijkt ernaar. En krijgt medelijden en roept: “Als jullie hem even buiten boord houden, maak ik hem wel schoon.”

Dus daar gaat hij weer. Terug het water in. Dit keer onder controle. Met haar handschoenen veegt ze de meeste modder weg. Het staal komt weer tevoorschijn. Klaar om opnieuw zijn werk te doen.

Niet veel later ligt het roerblad schoon en veilig aan boord. De opluchting is zichtbaar. Een essentieel onderdeel, terug op zijn plek.

Voor ons zit de klus erop.

We maken nog een foto voor ons plakboek. Een herinnering aan een koude ochtend, een stille haven en een roerblad dat weigerde voorgoed verloren te blijven. Zoals zo vaak had het water iets genomen. En zoals zo vaak hebben wij het weer teruggebracht.