We krijgen een telefoontje van Fabian. Er ligt een telefoon in het water, in een park in de buurt van de Gorslaan in Hellevoetsluis. Het gesprek is kort en al snel maken we een afspraak. Een paar uur later staan we op locatie. Fabian vertelt wat er is gebeurd.

Zijn zoon Milan is aan het vissen. Fabian gaat samen met zijn vrouw en de kleine even bij hem kijken. Zijn vrouw gaat vervolgens met de kleine spelen en Fabian blijft bij Milan. De buggy met daarin de telefoon in het mandje blijft een paar meter verderop staan. Dan komt er ineens een windvlaag. De buggy begint te rijden en rolt de nogal schuine kant af, zo het water in. De buggy komt weer boven water, maar de telefoon blijft op de bodem liggen.

De zoektocht begint

De locatie wordt heel precies aangewezen. We besluiten dat Marja eerst zonder duikset het water in gaat. Langs de kant begint ze te zoeken. Een paar keer krijgt ze een signaal, maar het water is net te diep om goed bij de bodem te kunnen komen. Het duiksetje staat inmiddels klaar en al snel is Marja gereed om verder onder water te zoeken.

Ze begint opnieuw bij het aangegeven beginpunt. De eerder gehoorde signalen blijken helaas niets te zijn. Marja zoekt rustig verder langs de kant, waar de oever is afgeschermd met houten paaltjes.

En dan klinkt er wel een heel duidelijk en luid signaal.

Yes, een telefoon!

Alleen ligt hij ongeveer drie meter verder dan het aangegeven eindpunt.

De telefoon doet het nog

Bij het bovenkomen kijkt Marja enigszins vertwijfeld naar de telefoon. Ze is duidelijk verder van het aangewezen punt terechtgekomen dan verwacht.

Dan gebeurt er iets opvallends. Het scherm van de telefoon springt aan. Verrast wordt de telefoon aangepakt.

Fabian zegt: “die hadden we nooit gevonden. Je moet dit dus gewoon overlaten aan de specialist.”

Mooiere dankwoorden kunnen we ons niet wensen.