Het is de vooravond van Koningsdag en Amsterdam verandert langzaam in een kolkende, oranje zee van gezelligheid. We hebben een afspraak met twee Engelse dames, Annie en Beth, die voor een korte vakantie in ons oranje kikkerlandje verblijven. Ze hebben werkelijk geen flauw idee dat ze midden in het grootste volksfeest van Nederland zijn beland, maar ze laten de sfeer goed op zich inwerken. Terwijl de stad zich opmaakt voor de beruchte koningsnacht, besluiten de dames even uit te rusten op het randje van de statige kademuur om alle naderende activiteiten gade te slaan. De aandacht is volledig gericht op de voorbijtrekkende mensen en de prachtige boten, maar dan gebeurt het onvermijdelijke in een onbewaakt ogenblik. Met een sierlijke boog en een overduidelijke plons besluit een van de telefoons dat het tijd is voor een spontane zwemles in de diepte van de gracht.

De Keizersgracht, waar we ons nu bevinden, is in de zeventiende eeuw aangelegd als onderdeel van de beroemde Amsterdamse grachtengordel en werd vernoemd naar keizer Maximiliaan I van Oostenrijk. Met een breedte van ruim dertig meter is het de breedste van de drie hoofdgrachten in de binnenstad, wat het een imposante plek maakt voor zowel geschiedenis als moderne ongelukjes. Dit deel van het UNESCO Werelderfgoed vormt vandaag ons decor, waarbij de statige grachtenpanden zwijgend toekijken hoe wij ons voorbereiden op een zoektocht in de troebele diepte. Terwijl de dames lichtelijk in paniek naar het donkere water staren, realiseren ze zich dat hun hele vakantie inclusief alle foto’s letterlijk in het water dreigt te vallen.

Gelukkig hebben ze in hun zoektocht naar hulp snel de website van Recovery Divers gevonden, waardoor wij diezelfde avond nog paraat staan aan de waterkant. Eenmaal op de locatie aangekomen, blijkt de situatie een tikkeltje uitdagender dan een gemiddelde duikklus. De plek waar de telefoon is gezonken, fungeert namelijk ook als aanlegplaats voor de kleinere rondvaartboten die af en aan varen. Met de naderende festiviteiten is het op het water echt mega druk, overal klinkt muziek en de schippers proberen hun weg te vinden door de drukte. Het team kijkt elkaar even aan, want dit is niet bepaald een rustige werkomgeving.

Toch gebeurt er iets moois, want zodra we onze uitrusting tevoorschijn halen, worden we direct herkend door de lokale waterratten. Er volgt een kort en krachtig overleg met de kapiteins van de passerende schepen, die direct hun medewerking verlenen. Ze tonen een geweldige collegialiteit en meren zelfs op een andere plek aan om ons de gelegenheid te geven om veilig te kunnen duiken tussen de feestvierende massa. Gewapend met een boei en een duidelijk zichtbare duikersvlag op de kade, maakt Marja zich klaar om de sprong in het diepe te wagen. De locatie was door de dames gelukkig heel goed aangegeven, wat het werk voor een duiker een stuk makkelijker maakt in het donkere grachtenwater waar het zicht vaak tot nul gereduceerd is.

Terwijl het publiek op de kade nieuwsgierig toekijkt, verdwijnt Marja onder het oppervlak om tussen het zeventiende-eeuwse slib te zoeken naar hypermoderne techniek. De spanning op de gezichten van Annie en Beth is om te snijden, maar lang hoeven ze niet te wachten. Binnen vijf minuten staat Marja alweer op het droge, met een triomfantelijke blik en een modderige maar werkende telefoon in haar hand. Annie en Beth zijn werkelijk reuze blij en kunnen hun geluk niet op, zeker omdat ze de volgende dag alweer terugvliegen naar Engeland.

En wat is nou mooier dan om al je spullen, inclusief die kostbare vakantiefoto’s van Amsterdam, weer veilig mee terug te kunnen nemen in je handbagage.