Het is een middag zoals alle andere tot de telefoon trilt en we een bericht binnenkrijgen van Laurens, die direct ter zake komt omdat de nood hoog is.

“Hii laurens hier. Mijn collega in zijn sleutelbos verloren in het water, met hieraan belangrijke sleutels die hij zsm nodig heeft. Kunnen jullie ons helpen?” staat er in het tekstbericht dat de raderen bij Recovery Divers direct laat draaien. Het gaat hier niet zomaar om een bosje huissleutels, maar om een set die essentieel is voor de voortgang van de werkdag, wat de druk op onze schouders natuurlijk alleen maar lekkerder maakt. We springen in de auto en rijden richting de hoofdstad, want we weten dat we bij sleutels in het water altijd razendsnel moeten handelen om de eigenaar uit de brand te helpen.

Binnen een uur na het bericht staan we al geparkeerd op de kruising van de Smallepadsgracht en de Zoutkeetsgracht, een locatie die ademt van de Amsterdamse historie. De Zoutkeetsgracht vormt het hart van de historische Westelijke Eilanden en werd in de zeventiende eeuw aangelegd voor de opslag van zout en de bouw van houten schepen. Vroeger stonden hier tientallen zoutketen waar het zout uit Zuid-Europa werd gezuiverd voordat het verder de wereld over ging, terwijl tegenwoordig statige pakhuizen de kade sieren waar vroeger de zware industrie domineerde.

Bij aankomst treffen we Gennaro aan. Hij wilde namelijk een enorme dienst bewijzen door die verloren sleutelbos eigenhandig uit de modderige diepte te vissen. Gennaro kwam er echter al heel snel achter dat de Amsterdamse grachten in deze tijd van het jaar geen pretje zijn, want de kou snijdt door je botten en het zicht onder water is werkelijk waar helemaal niets. Bovendien schrok hij van de enorme hoeveelheid rotzooi op de bodem, waarbij hij met zijn blote voeten tussen het scherpe glas en het verroeste metaal tastte, wat hem deed besluiten dat dit toch echt werk is voor de professionals van ons team.

Terwijl de Italiaanse vriend van Laurens op de kade staat te wachten, maken wij ons klaar voor de duikmissie. Jochem is vandaag de man die het water in gaat en hij begint rustig met het opstellen van een gedegen duikplan, terwijl de rest van de ploeg de benodigde materialen klaarzet. Veiligheid is bij ons geen optie maar een vereiste, dus de welbekende veiligheidschecks worden met uiterste precisie uitgevoerd voordat Jochem de kade verlaat. Met een gecontroleerde beweging zakt hij het troebele water in, waarbij hij direct merkt dat de bodem van de Zoutkeetsgracht een wereld op zich is. Het zicht is nul en hij moet volledig op zijn ervaring en tastzin vertrouwen om de juiste spullen tussen de modder te vinden.

De bodem ligt werkelijk helemaal vol met rotzooi die je alleen in een eeuwenoude stad als Amsterdam vindt, zoals oude fenders van boten en talloze verroeste fietsen die hun laatste rustplaats hebben gevonden in de modder. Jochem gaat over de bodem en tast elke centimeter af, waarbij hij de vervelende Amsterdamse wateren trotseert zoals alleen hij dat kan. Hij weet precies waar hij naar moet zoeken en hoe een sleutelbos aanvoelt tussen de rest van het afval, wat hem een enorme voorsprong geeft op de gemiddelde gelukzoeker die een poging waagt. Het is hard werken in de blubber, maar Jochem blijft kalm en gefocust op de missie om die belangrijke sleutels voor de Italiaanse vriend terug te halen.

Dat Jochem een expert is in zijn vak blijkt wel weer als hij na slechts drie minuten de sleutelbos heeft gevonden. In zijn handschoen glinstert de felbegeerde sleutelbos, die hij met een grote glimlach aan de inmiddels dolgelukkige eigenaar overhandigt. De opluchting bij de Italiaanse vriend is voelbaar op de kade, want een dag die begon met een ramp eindigt nu in een succesverhaal dankzij het snelle ingrijpen van ons team. We pakken onze spullen weer in, wensen de heren een fijne dag en vervolgen onze weg naar de volgende klus met de wetenschap dat we Amsterdam weer een stukje veiliger en gelukkiger hebben gemaakt.