We komen net het water uit, wanneer de telefoon gaat, terwijl de druppels nog van onze pakken lopen. Het is Tom en hij klinkt behoorlijk gestrest. Hij vertelt dat tijdens het aanmeren zijn vrouw Kim ongelukkig in het water is gevallen en alsof dat nog niet genoeg is, is haar telefoon ook direct naar de bodem van de haven gezonken. Om de wet van Murphy helemaal compleet te maken, is de landvast die Kim vast had in het water gekomen die vervolgens genadeloos in de boegschroef is gedraaid. De moed zakt hen logischerwijs in de schoenen.

Sneller dan normaal pakken we onze spullen in en rijden we richting de historische Heliushaven in Hellevoetssluis, een plek waar de maritieme geschiedenis werkelijk tastbaar is. Deze haven ligt aan het Haringvliet en was vroeger een belangrijke strategische marinehaven waar beroemde admiraals zoals Michiel de Ruyter hun schepen lieten aanmeren. De vestingstad Hellevoetsluis ademt nog steeds de sfeer van de zeventiende eeuw, toen het een van de belangrijkste marinebases van Nederland was, en de Heliushaven vormt tegenwoordig een prachtig decor voor moderne watersporters die in de voetsporen van deze oude zeevaarders treden. Het is een locatie waar we vaker komen, maar elke klus is uniek, zeker als er zowel elektronica als mechanica in het spel is.

Bij aankomst in de Heliushaven spreekt de spanning op de gezichten van de familie boekdelen. Kim vertelt direct hoe en waar ze is gevallen, terwijl de boot daar nu hulpeloos ligt te dobberen met een geblokkeerde boegschroef. Jochem kijkt over de kade en ziet direct dat er enigszins zicht is in het water, wat ons team direct hoop geeft dat de condities op de bodem ook werkbaar zijn. Het water in deze regio kan soms erg troebel zijn door de stroming van het Haringvliet, maar vandaag lijkt het geluk aan onze zijde te staan. De kinderen vinden het geweldig en staan om het team heen, 101 vragen over duiken, grote vissen, dieptes en natuurlijk de vraag: “Zijn er haaien?”

Jochem trekt zijn uitrusting aan en ligt niet veel later in het water via een commandesprong. Al snel klinkt zijn stem via de communicatieset en hij bevestigt enthousiast dat het zicht onderwater inderdaad uitstekend is.

Het zicht is zelfs zo goed dat Jochem de telefoon direct ziet glinsteren op de donkere bodem van de haven. Binnen slechts anderhalve minuut komt zijn hand boven het wateroppervlak met de verloren smartphone erin. Jochem overhandigt de telefoon aan een dolgelukkige Kim, die verbaasd is dat de telefoon het nog doet.

Lijn los, rondje om de boot, lijn vast en Jochem gaat direct weer onderwater naar de boegschroef om de landvast te bevrijden. Dit is voor Jochem ook geen probleem, want na een aantal minuten puzzelen heeft hij de boegschroef weer volledig vrij van het verstikte touw gemaakt. De totale duikactie duurt slechts dertien minuten, maar voor de familie voelt het als de redding.

Een duiker die zo intensief bezig is met het vinden van een telefoon en het vrijmaken van een boegschroef trekt natuurlijk veel bekijks op de steigers. De drie kinderen van Kim en Tom staan met grote ogen te kijken en vinden het geweldig om te zien wat de duiker allemaal doet onder dat spiegelgladde oppervlak.

Nadat de problemen zijn opgelost door de duiker, mogen ze zelf even met de duiker praten om te vragen hoe het is daar beneden. Achteraf krijgen de kinderen zelfs een cadeautje van het duikteam zodat ze deze bijzondere herinnering niet gaan vergeten. We ruimen onze spullen op en maken ons klaar voor de terugreis. Het duikteam vervolgt zijn weg naar huis, want naast duiken hoort er ook administratief werk bij.