Verloren telefoon terug uit kanaal bij De Binckhorst

We krijgen een oproep van Kevin. Zijn telefoon is eerder die dag in het water gevallen vanaf een brug over het kanaal bij bedrijventerrein De Binckhorst in Den Haag. Omdat hij precies weet waar het toestel te water is geraakt, maken we een afspraak voor vroeg in de avond.

Eenmaal aangekomen hebben we nog wat tijd over. We gebruiken die om de omgeving te verkennen. De Binckhorst voelt een beetje als een verborgen stukje stad. Het gebied verandert de laatste jaren snel van oud industriegebied naar een moderne stadswijk, maar tussen de nieuwe ontwikkelingen zie je nog overal sporen van het industriële verleden terug.

Vanaf de loopbrug kijken we naar het water onder ons. Er lopen voortdurend mensen voorbij. Iedereen lijkt onderweg naar de volgende afspraak en niemand blijft lang stilstaan. Dan zien we ineens een jongeman die duidelijk op iemand staat te wachten. Op de vraag of hij misschien een duiker zoekt, verschijnt direct een glimlach. We hebben Kevin gevonden.

Hij vertelt wat er is gebeurd. Eerder die dag liep hij over de brug terwijl het net een beetje had geregend. Met een laptop in de ene hand en zijn telefoon in de andere werd de gladde brug hem bijna fataal. Tijdens een slippartij wist hij zijn laptop te redden, maar zijn telefoon koos een eigen route en verdween in het kanaal. Gelukkig had Kevin goed gezien waar het toestel terechtkwam.

We bespreken kort het plan van aanpak. Waar gaat de duiker het water in, waar komt ze eruit, wat is de beste route en welke obstakels kunnen we verwachten? Zodra alles duidelijk is, gaat iedereen aan de slag. We kennen onze taken en vertrouwen volledig op elkaar. Na een kleine tien minuten is Marja klaar om het water in te gaan.

Onder water wacht direct een verrassing. De bodem ligt bezaaid met afval. Vloerkleden, zeilen, servies, blikjes en van alles daartussenin. Het lijkt bijna alsof iemand een complete zolderopruiming in het kanaal heeft gestort. Dat maakt het zoeken een stuk lastiger dan verwacht.

Toch blijft Marja rustig en systematisch zoeken. Minuut na minuut gaat voorbij. Na ongeveer een half uur lijkt de kans steeds groter dat de telefoon niet gevonden gaat worden. Dan besluit ze nog één laatste zoekbaan te maken, precies evenwijdig aan de brug.

Dat blijkt de gouden zet.

Halverwege die laatste baan komt het bekende gevoel. Voorzichtig tast ze tussen het afval. Eerst een stuk zeil, daarna een blikje, vervolgens iets met precies de juiste vorm. Even voelen en er is geen twijfel meer mogelijk. De telefoon is gevonden.

Boven water wordt het toestel enthousiast in ontvangst genomen. Kevin heeft zichtbaar haast. Terwijl Marja nog in het water ligt, lijkt hij eigenlijk alweer onderweg naar zijn volgende afspraak. Gelukkig weet de duikploegleider hem nog even tegen te houden voor een foto voor ons plakboek. Daarna schudden we elkaar de hand en verdwijnt Kevin net zo snel als hij verschenen was.

Waarschijnlijk had hij nog plannen voor die avond. Dankzij een geslaagde duik kon hij daar in ieder geval mét telefoon naartoe.