Een telefoontje van Jochem: “Marja waar ben je nu?” Het antwoord is: “Ik ben op weg om mijn flessen te vullen”. “Heb je nog genoeg lucht voor een duik en kan je omdraaien, ik heb nog een duik in Hoorn”. Dus draaien we om, stellen de navigatie opnieuw in en rijden naar Hoorn. We worden daar verwacht bij Watertaxi Hoorn, een rondvaartbedrijf. Na een klein uurtje rijden in de auto komen we aan bij het rondvaartbedrijf.

De haven van Hoorn kent een rijke geschiedenis die teruggaat tot de veertiende eeuw, toen de stad uitgroeide tot een van de belangrijkste overzeese handelscentra van de Zuiderzee. In de zeventiende eeuw was Hoorn zelfs een bloeiende thuisbasis voor de Vereenigde Oostindische Compagnie, waar talloze historische schepen aanmeerden op de plek waar wij nu onze zoekactie starten.

De dame die werkt in het kantoortje weet van de situatie en brengt ons naar de goede locatie. Ondanks de koude wind zien we een dame verhit met een magneet in de weer bijgestaan door een heer met schepnet. Gelijk krijgen we te horen wat er gebeurd is, na een bedrijfsuitje op het water wilde ze uitstappen, daarbij bukte ze iets te diep en gleed haar telefoon uit haar borstzakje. Normaal zit deze aan een ketting vast die ze om haar nek heeft. Maar zoals bedrijfsuitjes gaan, er gebeurde hilarische dingen aan boord en die moesten gefilmd worden, even jezelf geen tijd gunnen om de telefoon weer aan te haken aan de ketting maar dus opruimen in je borstzakje en het gaat mis.

We vragen gelijk of iedereen wil stoppen met zoeken, dit om de bodem nog niet verder te verstoren. Gelijk worden de magneet en het schepnet opgeruimd. Rustig beginnen we met opbouwen. Vanaf het kantoor krijgen we te horen dat er elk moment nog drie boten gaan binnenkomen, daarna hebben we ruim een half uur de tijd om een zoekactie te doen. Als de boot klaar is met in- en uitstappen van de gasten gaan we snel het water in.

De telefoon laat zich dit keer niet zo heel snel vinden. Als we alle voor de hand liggende plekken gehad hebben, gaan we toch nog even onder de kademuur kijken. Er is immers al zelf gezocht. Daar ligt de telefoon netjes te wachten om gevonden te worden. De opluchting op de kant is groot, de telefoon werkt nog en alle foto’s zijn daarmee gered.

Heel even werd er door Kelly gedacht dat alle herinneringen aan haar zoons verloren zouden zijn, nu heeft ze alles weer terug. Mocht jij na een gezellig uitje ook iets kostbaars verloren in het water hebben, neem dan gerust contact met ons op.