Aan de Calandkade in Den Haag hebben we een afspraak met David. Hij komt uit Polen en woont en werkt inmiddels in Nederland. Super trots op zijn pas gekochte boot besluit hij ermee boodschappen te gaan doen. Maar bij het parkeren gaat het mis. “Mijn telefoon is tussen de boot en de kade gevallen. Het water is te diep voor mij. Ik hoop zo dat jullie hem vinden,” zegt hij, terwijl hij ondanks de narigheid vriendelijk blijft lachen en zijn hulp aanbiedt.

De Calandkade is een moderne, waterrijke straat in Laakhaven‑West. Het gebied staat bekend om zijn nieuwbouw, de centrale ligging en het iconische uitzicht over het water. Een plek waar wonen, werken en waterleven samenkomen.

Gelukkig staan we dichtbij geparkeerd en liggen de spullen snel op de kade. De lucht ziet eruit alsof het elk moment kan gaan regenen, dus we werken stevig door. Eenmaal in het water blijkt de zoektocht lastiger dan gedacht. Op de plek die David aanwijst ligt geen telefoon. Het plan ‘baantjes trekken’ begint. We zoeken het stuk dat we al gehad hebben opnieuw af om zeker te zijn dat we niets overslaan. Daarna schuiven we zo’n drieënhalve meter naar rechts. Nog steeds niets. David zit er verslagen bij en Marja begint het koud te krijgen.

“Tegen de duikploegleider zeg ik, oké terug naar het beginpunt en nog een paar baantjes naar links.” Bij het derde baantje klinkt eindelijk het langverwachte signaal. Daar is hij. Zichtbaar opgelucht pakt David zijn telefoon aan. De grote lach op zijn gezicht is meteen terug. Voor ons is dat de mooiste beloning.