Duiken bij Nassaukade voor oude bekende

We staan nog op het evenement in Harderwijk, daar waar we net demonstraties hebben gegeven en handen hebben geschud, wanneer de telefoon gaat: Miles. Geen onbekend nummer voor ons, sommige mensen zijn onhandig en sommige mensen zijn net een tikje creatiever in het verliezen van spullen.

Miles hoort duidelijk in die tweede categorie. Want hij verloor zijn telefoon niet één keer, maar twee keer. Deze keer bij jachthaven Staverno, langs de Nassaukade aan de Singelgracht. Een plek waar wij al vaker zijn geweest, en waar het water inmiddels bijna lijkt te fluisteren: “daar heb je ze weer”.

De Nassaukade heeft een geschiedenis die teruggaat tot de tijd dat de Singelgracht nog onderdeel was van de verdedigingslinie van de stad. In de zeventiende eeuw vormde deze brede gracht de grens van de uitbreidende stad, een soort natte slotgracht die vijanden buiten moest houden. Tegenwoordig houden we hier vooral telefoons uit het water, de tijden veranderen. De naam verwijst naar het Huis van Oranje Nassau, een detail dat het geheel een koninklijk tintje geeft, al voelde Miles zich op dat moment allesbehalve vorstelijk. Eerst liet hij zijn paspoort uit zijn handen glippen, dat kon hij gelukkig nog zelf redden met een snelle armbeweging. Alleen zorgde die reddingsactie ervoor dat zijn telefoon besloot een frisse duik te nemen. Paspoort veilig, telefoon te water. Niet de ideale dag voor Miles.

Jochem doet zijn droogpak aan, dat nog nat is van de demo’s in Harderwijk. Droog is in dit geval dus meer een ambitie dan een feit. Ondertussen kijken we uit over de Singelgracht, waar vroeger schepen met handelswaar langsvoeren en nu vooral plezierboten en, blijkbaar, elektronica. Jochem gaat het water in en probeert eerst te zoeken met zicht en tast. Het zicht blijkt ongeveer net zo helder als een kop koffie met modder, dus dat plan gaat snel overboord. Dan maar volledig op de tast. Dat is een keuze die vaker werkt, zeker op plekken waar de bodem al eeuwenlang alles verzamelt wat mensen laten vallen.

Binnen dertig seconden voelt Jochem iets dat niet thuishoort tussen stenen en slib. De telefoon. Alsof de gracht hem zelf even had vastgehouden om daarna weer terug te geven. Miles staat ondertussen op de kant te springen, zichtbaar opgelucht. De spanning verdwijnt net zo snel als de telefoon uit het water komt. Wanneer Jochem het water uitkomt, volgt een daverend applaus van Miles. Het is geen groot publiek, maar enthousiasme maakt veel goed.

De actie wordt afgerond, spullen worden ingepakt en binnen dertig minuten staat alles weer klaar voor de volgende melding. Terwijl de Singelgracht rustig verder stroomt, alsof er niets is gebeurd, rijdt een ander duikteam door naar Leiderdorp en gaat duikteam Jochem door richting Volendam. Voor Miles eindigt de dag gelukkig beter dan hij begon. En voor ons is het weer een herinnering dat de Nassaukade niet alleen een historische grens van de stad was, maar ook een plek waar verhalen blijven ontstaan. Wie weet wat er nog meer op de bodem komt de komende tijd!