We krijgen een mailtje van Rainy. Bij de woonboot aan de Willem de Zwijgerlaan in Amsterdam is een autosleutel in het water gevallen, en hij vraagt of we kunnen helpen. We kunnen zeker helpen, maar hebben op dat moment helaas geen team beschikbaar, dus spreken we af voor de volgende dag.

Eenmaal aangekomen maken we kennis en krijgen we tekst en uitleg. Bij thuiskomst hadden ze de handen vol met tassen terwijl de huissleutel gezocht moest worden, en tja, toen gebeurde het: de autosleutel viel daarbij uit handen, precies tussen de vlonder en de kademuur.

De Willem de Zwijgerlaan in Amsterdam West werd in de jaren dertig aangelegd op het grondgebied van de voormalige gemeente Sloten. Het water waaraan de woonboten liggen vormt een belangrijke historische verbinding in de stedelijke waterhuishouding van de hoofdstad.

We gaan gelijk aan het werk. De duikspullen worden in gereedheid gebracht en de afdaallijn met lamp wordt opgehangen, dit keer niet om af te dalen maar om de exacte locatie aan te wijzen, waarna de trap in het water wordt gezet. Eenmaal klaar laat de duiker zich in het water zakken en beweegt zich onder de vlonder naar het lichtschijnsel van de lamp.

Een prettige verrassing is dat er zicht is, maar de tegenvaller is dat de bodem vol ligt met herfstbladeren met daarop een laagje stof. Heel voorzichtig schijnt de duiker de omgeving af, maar ziet geen sleutel. Dan maar op de tast.

Na de eerste haal met de handen is het zicht door opdwarrelend stof meteen weg, maar bij de tweede haal heeft de duiker al beet! Met de autosleutel in de hand keert hij weer terug boven water. Opgelucht wordt de sleutel in ontvangst genomen, waarna we nog een vriendelijk advies meegeven: misschien toch maar een drijvertje aan de sleutel maken!