We krijgen een telefoontje binnen van Ree, want haar telefoon is in het water gevallen aan de Singel in Amsterdam. Via Danny, een magneetvisser een vaste assistent in Amsterdam, heeft ze ons telefoonnummer gekregen. Bij het uitstappen van een rondvaartboot is de telefoon uit haar zak gevallen en wij mogen proberen hem eruit te halen. Ook Danny is aanwezig bij de ontmoeting, de twee hebben al eerder kennisgemaakt en hun weerzien is ontzettend hartelijk. Veel uitleg is niet meer nodig, want Danny heeft ons van tevoren al alles verteld.

De Singel is de oudste gracht van de Amsterdamse grachtengordel en diende tot de zestiende eeuw als verdedigingsgracht rond de middeleeuwse stad. Vandaag de dag meren er historische salonbootjes en rondvaartboten aan op de plek waar ooit verdedigingswerken het stadsbeeld bepaalden.

We bouwen rustig op en kleden ons om, terwijl we tegelijkertijd de duiklocatie nauwlettend in de gaten houden. Er meren hier met enige regelmaat salonbootjes aan, maar op het moment dat wij er zijn is het gelukkig rustig. Toch worden alle voorzorgsmaatregelen getroffen, want de rode boei met vlag gaat het water in en op de kant wappert de blauw-witte duikersvlag.

Als alles in gereedheid is gelegd, gaat de duiker het water in. Het valt nog niet mee, want op de plek die is aangewezen ligt geen telefoon. Heel langzaam begint zowel op het droge als in het water de twijfel toe te slaan, er is namelijk sprake van een dubbele kademuur. Een halve meter vanaf de stenen kademuur is er een tweede houten kademuur, dus het begint er op te lijken dat de telefoon daartussen is gevallen. Na zo’n twintig minuten zoeken geeft de duiker aan: “hier ligt hij niet, maar voor de zekerheid maak ik nog een lang baantje langs de hele muur.” En dan, wat niemand meer verwacht, wordt de telefoon een heel stuk verderop alsnog gevonden! Een lange duik, maar wel een met een fantastische afloop.