We krijgen een enthousiast telefoontje uit Sassenheim en de stem aan de andere kant vraagt direct: “Jullie duiken toch spullen op? Mijn vriend heeft zijn telefoon van de boot af in het water laten vallen. Kunnen jullie helpen?“ Op de achtergrond horen we een grote groep mensen en iedereen lijkt zich tegelijkertijd met het gesprek te willen bemoeien, wat voor een gezellige maar ook chaotische sfeer zorgt.

We proberen de feiten boven water te krijgen terwijl we de drukte aan de andere kant van de lijn filteren. Lag de boot eigenlijk wel aangemeerd op het moment van de plons? Het antwoord is kort maar krachtig: “Nee, maar we lagen echt bijna stil. We weten echt waar hij moet liggen. We hebben zelf ook al gezocht maar kunnen hem niet vinden.” Zelf zoeken kan het voor ons echter een stuk lastiger maken, want je kunt de telefoon per ongeluk wegschoppen of juist diep in de modder drukken, nou ja, het is het bekende verhaal waar we liever niet mee geconfronteerd worden, maar het is nu eenmaal al gebeurd. We moeten het er vandaag gewoon mee doen en hopen dat het object nog op de juiste plek ligt op de bodem.

Sassenheim is niet alleen de trotse plek van de ruïne van Teylingen, maar ook een essentieel onderdeel van de Bollenstreek waar water en land al eeuwen met elkaar verbonden zijn. De watergangen rondom het Vlietvennepad, waar we moeten duiken, zijn onderdeel van een netwerk dat vroeger werd gebruikt voor het transport van bollen en turf, waardoor boten hier altijd al een vertrouwd gezicht zijn geweest.

De bruggen in Sassenheim zijn vaak strategische punten waar vroeger tol werd geheven of waar lokale bewoners samenkwamen om naar de passerende schuiten te kijken. Het Vlietvennepad zelf slingert door een groene omgeving die laat zien hoe de polderstructuur van Zuid-Holland door de jaren heen is behouden.

Terwijl wij rijden realiseren we ons dat de bodem hier waarschijnlijk vol ligt met herinneringen uit een ver verleden, van oude gereedschappen tot moderne elektronica. Het is fascinerend om te bedenken dat wij nu een nieuw hoofdstuk toevoegen aan de lokale geschiedenis door een moderne smartphone uit deze eeuwenoude modder te vissen.

Een warm welkom bij de parkeerplaats

We spreken af om over drie kwartier op de locatie te zijn en we stappen direct de auto in om onze weg naar de Bollenstreek te vervolgen. Onderweg merken we dat de vrienden overschakelen op een ander telefoonnummer, omdat de batterij van de eerste telefoon waarmee ze belden bijna leeg is, wat de spanning voor de groep alleen maar vergroot. Vlak voor onze aankomst krijgen we nog een snel belletje: “zijn jullie er al bijna, dan wacht ik jullie op bij de parkeerplaats. Met twee minuten zijn we op locatie.” We maken kennis bij de parkeerplaats en de hele vriendengroep wordt direct opgetrommeld om de zware spullen naar de waterkant te sjouwen, wat een enorme luxe is voor ons team. Binnen de kortste keren staan de zware duikkisten en de tassen netjes aan de waterkant klaar voor de actie onder water, terwijl we alle details van het incident nog eens doornemen met de aanwezigen.

Kampioenen op het water

Eenmaal op de locatie maken we kennis met de pechvogel van de dag, genaamd Gijs. Na een uitbundig kampioenschapsfeestje besloot de groep om nog even een gezellig stukje te gaan varen om de overwinning te vieren en na te genieten van de prestaties. Onder het bruggetje aan het Vlietvennepad in Sassenheim ging het echter mis toen Gijs wilde bellen maar zijn telefoon pardoes uit zijn handen liet vallen, rechtstreeks het troebele water in. In een vlaag van paniek is hij zelf direct het water in gegaan om te proberen het toestel te redden, maar al snel gaf hij de moed weer op omdat het water simpelweg veel te koud was. Wij weten uit ervaring dat het water in deze tijd van het jaar slechts een graad of 12 is, wat niet bepaald uitnodigt tot een ontspannen zoektocht zonder professioneel duikpak.

De duik onder het bruggetje

Nadat de groep even ging googelen naar hulp kwam het telefoonnummer van Recovery Divers tevoorschijn en zo staan we binnen een mum van tijd op locatie om het probleem op te lossen. Zelfs de vader van Gijs komt nog even poolshoogte nemen, want een uur eerder zag hij zijn zoon nog bibberend in het water staan en nu wilde hij het duikteam zelf wel even aan het werk zien.

Eenmaal in het water zwemt Marja een meter of tien uit naar het bruggetje, waar ze aankoppelt aan de communicatielijn voor een veilige operatie. Ongeveer een meter of drie voor de plek die door de vrienden is aangewezen zakt ze af naar de bodem om met de metaaldetector te gaan zoeken. Langs het pad dat onder de brug doorloopt zwemt Marja een paar meter en ze krijgt al snel een prachtig signaal binnen dat niet te missen is. Met twee minuten is ze alweer boven water en natuurlijk heeft ze de telefoon van Gijs stevig vast, waarna er een luid applaus klinkt vanaf de kant.

Gejuich als in een stadion

De hele vriendengroep staat onder het bruggetje te wachten en er barst een groot gejuich los bij het zien van de smartphone. Door de mooie echo onder de brug leek het net of er een heel stadion vol met toeschouwers stond te juichen voor een winnend doelpunt, wat een fantastische sfeer geeft aan deze geslaagde avond. Het was een ontzettend leuke groep jongelui, een bezorgde vader en een prachtige afloop, precies het soort succesverhalen waar wij het voor doen. We pakken onze spullen weer in en laten een opgeluchte Gijs achter terwijl we ons klaarmaken voor de volgende uitdaging.