Duikteam Jochem kwam net terug van een geslaagde duik bij de oudste watertoren van Nederland, waar ze Shariff hadden geholpen met het opduiken van een telefoon. Dat verhaal lees je hier. Nog half in de flow van die reddingsactie reden ze door naar Kralingen in Rotterdam, een logische volgende stop en bovendien op de route. Efficiëntie is tenslotte belangrijk, zeker in het drukke seizoen waarin telefoons, sleutels en soms complete tassen een onverwachte zwemles krijgen.

Bij de Laan van Nooitgedacht ontmoeten we Daan en zijn vader. De naam van de locatie klinkt bijna als een grap, maar de plek heeft daadwerkelijk een lange geschiedenis. Ooit lag hier een buitenplaats met dezelfde naam, een van de vele groene toevluchtsoorden waar rijke stedelingen in de achttiende en negentiende eeuw de drukte ontvluchtten. Hoewel de buitenplaats verdwenen is, hangt die rustige sfeer er nog steeds. De laan wordt omringd door bloemen, kruiden en groenstroken die bijna doen vergeten dat je midden in de stad staat. Terwijl we langs de berm lopen, wordt de plek aangewezen waar het misging.

Vader had het balletje van de hond uit het water willen halen. Op zich geen probleem, een alledaagse actie die duizenden keren per dag gebeurt, maar deze keer liep het anders. Terwijl hij voorover boog, gleed zijn iPhone uit zijn binnenzak en maakte een elegante, maar ongewenste duik. Plons. Weg telefoon. Eerst probeerde hij het zelf nog met een visnetje, wat al snel veranderde in een soort moderne variant van schepnetvissen zonder resultaat. De telefoon had zich waarschijnlijk al ergens verstopt. Gelukkig wist Daan ons te vinden via onze website en konden we diezelfde avond nog langskomen.

Het duikteam inspecteert de locatie en komt al snel tot een verrassende conclusie. Duikuitrusting is niet nodig, het water is maar zo’n 50 centimeter diep. Dat is ongeveer kniehoogte, of voor sommigen zelfs enkelhoogte, afhankelijk van hoe optimistisch je meet. We nemen voor de zekerheid een pinpointer en een metaaldetector mee. Dat blijkt een slimme keuze, want tijdens zijn eigen zoekpoging had meneer de telefoon onbedoeld onder de kant geschoven. Daar lag hij verstopt, precies op die plek waar je hem op de tast net niet bereikt.

Na een korte speurtocht klinkt het verlossende signaal. Daar is ‘ie. De iPhone wordt voorzichtig uit het water gehaald en werkt nog. Dat moment blijft altijd bijzonder, alsof een verloren voorwerp zelf besluit om toch nog een tweede kans te nemen. We overhandigen hem aan de eigenaar, die zichtbaar opgelucht is. Hij krijgt meteen wat drooginstructies mee, geen rijst, wel rustig laten drogen en niet meteen opladen, zodat de telefoon in goede conditie blijft.

Terwijl Jochem zijn droogpak uittrekt, komt het gesprek op de geschiedenis van Kralingen. De wijk heeft een verleden dat verder teruggaat dan veel mensen denken. Van buitenplaatsen tot oorlogsgeschiedenis, het gebied heeft van alles meegemaakt. Jochem vertelt over bommen uit de Tweede Wereldoorlog die nog altijd in de omgeving gevonden worden. Dat klinkt misschien spectaculair, maar in deze regio is het geen uitzondering. Zo verandert een simpele zoekactie al snel in een spontane geschiedenisles.

Na deze onverwachte combinatie van technologie, hondenballen en geschiedenis schudden we elkaar de hand en maken we aanstalten om naar huis te gaan. Sommige teamleden spelen nog even taxi om elkaar af te zetten. Daarna scheiden de wegen echt. In het drukke seizoen zien de leden elkaar vaker dan hun familie. Om mensen door heel Nederland te helpen, moeten soms offers worden gemaakt, maar daar krijgen ze mooie verhalen voor terug. En soms ook een werkende iPhone uit 50 centimeter water, wat bewijst dat je geen diepe duik nodig hebt voor een goed resultaat.