Het is al laat in de avond wanneer de telefoon oplicht met een berichtje van Boris, we zijn op dat moment net onderweg vanuit Alkmaar en de timing kan eigenlijk niet beter zijn. In het appje lezen we een noodkreet die ons direct motiveert om de navigatie richting de hoofdstad in te stellen. Boris schrijft het volgende: “Hi, ik heb mijn Seiko horloge in het water laten vallen bij de boot op de Admiralengracht in Amsterdam. Dit is een horloge van mijn vader geweest. Helaas kan ik er niet bij en het water is te koud. Ik kan wel duidelijk aanwijzen waar hij in het water is gevallen. zou dit iets voor jullie kunnen zijn? Ik hoor het graag!”

Omdat we al in de auto zitten, kunnen we razendsnel schakelen en binnen vijfentwintig minuten staan we op de Admiralengracht . Boris staat ons al op te wachten. Terwijl we onze spullen gereedmaken, horen we het bijzondere verhaal achter het sieraad. Dit Seiko horloge is namelijk veel meer dan een instrument om de tijd van af te lezen, het is horloge dat zijn vader veertig jaar geleden met trots droeg tijdens het wedstrijdzeilen. De emotionele waarde is onschatbaar, en het idee dat dit familiejuweel nu ergens in de diepe modder van een Amsterdamse gracht ligt, is voor Boris onverteerbaar.

We hebben hier meer bijzondere duiken gemaakt, bijvoorbeeld naar een trouwring, dat verhaal lees je hier.

De Admiralengracht in Amsterdam West maakt deel uit van het iconische Plan West en ademt de sfeer van de jaren twintig toen de stad in rap tempo uitbreidde. De gracht is vernoemd naar de dappere Nederlandse admiraals die ooit de wereldzeeën bevoeren, terwijl de nabijgelegen Kostverlorenvaart een cruciale schakel vormde voor de handel en scheepvaart door de stad. Vandaag de dag is het een rustige woonplek waar moderne boten dobberen aan de kade op de plek waar vroeger zware vrachtschepen hun weg zochten. Het is een locatie doordrenkt met maritieme geschiedenis, wat het extra bijzonder maakt om hier juist een erfstuk uit de zeilwereld naar boven te halen.

Na een korte bespreking over de exacte locatie van de plons, trekt Jochem zijn duikpak aan en voert hij alle noodzakelijke veiligheidscontroles uit. Het water ziet er vanaf de kade al niet al te uitnodigend uit en eenmaal onder het oppervlak bevestigt het zicht zijn vermoeden. De bodem van de gracht bestaat uit een dikke laag modder waarin decennia aan stadsafval is verdwenen. Jochem moet zich een weg banen door een ware jungle van rotzooi, waarbij hij met zijn handen de bodem centimeter voor centimeter afzoekt. Het lijkt wel alsof heel Amsterdam hier zijn bierdopjes heeft achtergelaten, want bij elke greep in de modder komt er wel weer een metalen dopje tevoorschijn in plaats van het gezochte horloge.

De zoektocht is een flinke uitdaging door de troebele omgeving, maar Jochem geeft niet op en blijft kalm de patronen afzoeken die we vooraf hebben afgesproken. Na vijftien minuten intensief speuren en het negeren van talloze bierdopjes, voelt hij opeens iets dat niet aanvoelt als afval. Het is de vertrouwde vorm van een horlogeband en een stevige kast. Jochem komt bovenwater met de Seiko horloge in zijn hand en vraagt aan Boris hoe laat het is, hij kijkt op zijn telefoon. Daarna vraagt Jochem: “En nu op je horloge?”. “Ja die heb ik niet,” zegt Boris. “Nu wel weer,” grapt Jochem terwijl hij het horloge aan Boris overhandigt. Boris kan zijn geluk niet op als hij het horloge van zijn vader weer in handen krijgt. Tijdens het afbouwen vertelt Boris dat hij zeer dankbaar is dat wij zijn horloge hebben gevonden met een emotionele randje en wij rijden met een voldaan gevoel terug naar huis na dit mooie succesverhaal.

Wij ruilen onze duikspullen in voor een bed, dat hebben we wel verdiend met 9 succesvolle duiken op 1 dag!