Telefoon met pasjes opgedoken in haven Poelmeer

Ik neem de telefoon op en hoor de enthousiaste stem van Jochem, die mij direct de vraag stelt of ik naar Oegstgeest kan rijden voor een nieuwe spoedklus. Aan de Haarlemmertrekvaart, precies in de gezellige haven van Poelmeer in Oegstgeest, is namelijk een telefoon in het water gegleden en de eigenaar zit behoorlijk om hulp verlegen. Jochem vraagt hoe laat ik er kan zijn, dus ik check de navigatie en geef aan dat ik binnen een uur op locatie kan staan om de zoektocht te starten.

De Haarlemmertrekvaart waar ik naartoe rijd is een historisch water dat al in zestienhonderdzevenenvijftig werd gegraven als een belangrijke verbinding tussen Haarlem en Leiden, wat het een van de oudste trekvaarten van Nederland maakt. Vroeger voeren hier de trekschuiten die door paarden over het jaagpad werden voortgetrokken, maar tegenwoordig is het een idyllische plek voor de pleziervaart waar de geschiedenis nog in elke golf voelbaar is. In deze omgeving ligt de moderne haven van Poelmeer, waar we vandaag onze duikvaardigheden mogen inzetten voor een onfortuinlijke schipper.

Precies een uurtje later parkeer ik mijn auto op de locatie en maak ik kennis met de eigenaar van de telefoon, die er een beetje verslagen bij staat. Tijdens het dichtmaken van de kap op de boot ging het helemaal mis, want de telefoon glipte uit zijn vingers en maakte een duikvlucht rechtstreeks de diepte in. Wat een pech is dit, zeker omdat niet alleen de telefoon weg is, maar het hoesje ook nog eens helemaal vol zat met belangrijke pasjes. Wanneer je telefoon in de gracht of een vaart verdwijnt is dat al erg genoeg, maar als je bankpas, rijbewijs en andere pasjes erbij in zitten, dan heb je pas echt dubbel pech.

We beginnen direct met het opbouwen van de uitrusting bij de steiger en spreken ondertussen het duikplan heel nauwkeurig door, zodat iedereen weet wat er moet gebeuren. Binnen de kortste keren is de set gereed, zijn de checks gedaan en is iedereen er helemaal klaar voor om het water van de Haarlemmertrekvaart te trotseren.

Aan de afdaallijn zakt Marja langzaam af naar de bodem, terwijl wij aan de kant de communicatie en de luchttoevoer scherp in de gaten houden. Tot onze grote vreugde is er onder water een klein beetje zicht, wat de zoektocht altijd een stuk aangenamer en sneller maakt voor de duiker. De krachtige lamp die aan de afdaallijn hangt wordt door Marja voorzichtig rondgedraaid om de donkere hoekjes onder de steiger te verlichten. In de lichtstraal ziet Marja plotseling iets glinsteren, en ja hoor, daar onder de steiger ziet Marja het hoesje met de telefoon liggen.

Dat was een lekker snel duikje, want binnen enkele minuten heeft ze het toestel inclusief alle pasjes alweer veilig in haar handen. Bij bovenkomst wordt het kostbare pakketje direct overhandigd aan de eigenaar, die een enorme zucht van verlichting slaat bij het zien van zijn smartphone. De opgeluchte eigenaar krijgt echter direct de wind van voren van zijn vrouw, die met een knipoog maar ook een serieuze ondertoon zegt: “Dit is afgelopen… geen pasjes meer bij je telefoon. Als je èèn ding verliest ben je gelijk alles kwijt.” En misschien heeft ze daar ook wel gelijk in, want het risico is natuurlijk aanzienlijk groter als je al je eieren in één mandje, of in dit geval één telefoonhoesje, legt.

Wij zijn in ieder geval blij dat we deze dag in Oegstgeest weer goed hebben kunnen afsluiten en dat de schipper weer met een gerust hart en al zijn pasjes op zak verder kan varen. We pakken de spullen weer in de auto en rijden tevreden terug, klaar voor de volgende oproep die ongetwijfeld niet lang op zich zal laten wachten.