Telefoon terug uit Doeshaven met extra verrassing

Een duik in bekend water

Soms begint een duik met een telefoontje. Edwin belt ons, maar gebruikt daarvoor de telefoon van zijn vrouw Ria. Zijn eigen telefoon ligt namelijk op de bodem van de Doeshaven in Leiderdorp. Dan weet je genoeg, tijd om in actie te komen. We plannen een afspraak later die middag.

De Doeshaven is voor ons geen onbekende plek. We hebben hier al vaker gedoken en menig verloren voorwerp weer boven water gehaald. Wie nieuwsgierig is naar eerdere avonturen kan hier een kijkje nemen.
De haven zelf ligt in een gebied dat vroeger vooral bekend stond om zijn polders en waterwegen, essentieel voor transport en afwatering. Tegenwoordig is het een levendige plek waar recreatie en wonen samenkomen, maar het water blijft zoals altijd, alles wat erin valt is niet zomaar terug te zien.

Van herkenning naar actie

Bij aankomst worden we direct gespot door Edwin en Ria. Dat gebeurt vaker, Ria volgt ons al lange tijd op social media en leest al onze verhalen. Ze weet zelfs namen te noemen van eerdere duiken. Dan is het extra zuur dat juist zij nu zelf een beroep op ons moet doen. Maar zoals ze het zelf ziet, het is pech, maar ook een beetje bijzonder dat wij nu voor hen het water in gaan.

Terwijl wij onze spullen uitladen, is Edwin al bezig een kar te regelen. De telefoon ligt namelijk helemaal aan het einde van de haven en een flinke wandeling met duikspullen is geen overbodige luxe. Met z’n allen lopen we richting de steiger, waar inmiddels ook de zoon is aangesloten.

Die kan het niet laten om nog een extra uitdaging toe te voegen en zegt lachend: “als je nog een telefoon vind, die is van mijn vriend. Die ligt er al een jaar in”. Marja reageert nuchter: “Als ik hem vind neem ik hem mee. “

Zoeken met een verrassing

Na de gebruikelijke controles is het tijd om te water te gaan. Marja laat zich via de afdaallijn rustig zakken naar de bodem. Zoals vaak in havens is het zicht beperkt en moet het meeste werk op gevoel en met de metaaldetector gebeuren.

Al snel komt er een duidelijk signaal. Dat geeft altijd een beetje spanning, zou dit hem al zijn. Maar zodra de telefoon in handen komt, is het meteen duidelijk dat dit niet de juiste is. Het toestel voelt ruw aan, begroeid en duidelijk al langere tijd onder water.

Eenmaal boven wordt het mysterie snel opgelost. Dit is de telefoon van de vriend van de zoon, die al een jaar vermist was. Een onverwachte bonus dus.

Volhouden loont altijd

De telefoon van Edwin laat zich niet zomaar vinden. Maar opgeven is geen optie. Zoals bij elke zoekactie blijven we systematisch werken en het gebied stap voor stap afzoeken.

Na ongeveer twintig minuten komt er opnieuw een signaal. Dit keer voelt het anders. Glad, minder aangetast, precies wat je hoopt. Zodra Marja bovenkomt en de telefoon laat zien, roept Edwin direct: “Ja dat is hem”

Het mooiste moment volgt daarna. Edwin en Ria nemen de telefoon in ontvangst en vrijwel direct springt het scherm aan. Dat blijft bijzonder, een apparaat dat even onderdeel was van de haven en daarna gewoon weer tot leven komt.

Een verhaal voor in de haven

De Doeshaven heeft er weer een verhaal bij. Tussen alle boten, steigers en verhalen van vroeger en nu, verdwijnen er nog steeds spullen in het water, maar gelukkig komen ze er soms ook weer uit.

Voor ons blijft het elke keer weer bijzonder om iemand zo blij te maken. En eerlijk is eerlijk, twee telefoons in één duik, dat maken we ook niet elke dag mee. Al was het deze week de 2de aanvraag met 2 telefoons, de andere lees je hier.