Het is begin van de avond wanneer Jochem belt met de vraag of we nu naar Leiden kunnen. We schakelen direct, verzamelen een team en springen in de auto richting De Grote Vink aan de Korte Vliet. Een prachtige plek om te varen maar minder ideaal wanneer je telefoon precies daar het water in verdwijnt.

Eenmaal aangekomen proberen we telefonisch contact te krijgen met de eigenaar van de telefoon. We krijgen Mahtab aan de lijn en op de vraag “hoe kunnen we je bereiken?” antwoordt ze: “ik weet het niet ik zie alleen bosjes”. Dat belooft wat. Gelukkig weet Barry raad, hij klautert door het struikgewas en baant zich een weg naar ons toe terwijl hij doornen en klitten uit zijn trui plukt. Hij biedt enthousiast aan om onze duikspullen naar de waterkant te dragen, niet helemaal beseffend hoeveel materiaal we bij ons hebben.

We leggen uit dat dat geen optie is en vragen of hij ons met de boot kan oppikken, zo’n vijftig meter verderop. Dat blijkt geen enkel probleem. Terwijl Barry terug door de bosjes richting boot gaat rijden wij naar een braakliggend stuk terrein waar hij ons kan oppikken. Daar maken we alles klaar, want even terug naar de auto is hier geen optie. Alles moet in één keer goed zijn.

Barry arriveert met zijn boot en hoewel hij nog niet lang eigenaar is, weet hij ons knap op te pikken op deze lastige plek. De ruimte aan boord is beperkt tot vier volwassenen en twee kinderen, dus besluiten we de duikuitrusting in het water aan te trekken. Na de checks en het aanhaken van de communicatielijn zakt Marja af naar de bodem. Het water is verrassend diep, vier meter, ondanks dat we dicht bij de kant liggen.

Na een paar minuten komt Marja alweer boven, mét een werkende telefoon. Mahtab neemt hem opgelucht aan en straalt van oor tot oor. We adviseren haar om de telefoon een paar uur uit te zetten en vertellen dat ze straks bij de auto een speciaal droogzakje krijgt.

Terug bij de opstapplek krijgen we zonder veel moeite de uitrusting weer op de kant. We nemen hartelijk afscheid en zwaaien ze uit. Het opgeluchte gezicht van Mahtab en haar dankbaarheid, dat is precies waarom we dit werk doen.