We rijden met de auto richting de Prinsengracht voor onze afspraak met Liesbeth. Haar vriend Menno is zijn telefoon verloren en de vergunning is geregeld, dus we zijn er helemaal klaar voor. De straat is nog afgesloten vanwege het grote Prinsengrachtconcert dat dit weekend plaatsvond. Pontons liggen nog in het water en verkeersregelaars houden de boel strak in de gaten. Zodra we aangeven dat we de straat in moeten, wordt er eerst driftig gewuifd dat we moeten doorrijden. We doen het raampje omlaag en leggen uit wat we komen doen. De verkeersregelaar schiet in de lach: “Jij ook al, net was er ook al iemand.” Wij lachen terug, “Klopt, dat was het andere deel van het team.” Het hek gaat opzij en we kunnen doorrijden.

De Prinsengracht is een van de oudste grachten van Amsterdam, aangelegd in de 17e eeuw. Tijdens evenementen zoals het Prinsengrachtconcert verandert deze rustige gracht in een bruisend openluchtpodium.

Op locatie bekijken we de plek waar het misging. Liesbeth is inmiddels gearriveerd en heeft slim een stukje tape op de reling geplakt. Tussen dat stukje tape en de staander van de kade is de telefoon naar beneden gegleden. Menno wilde half zitten en half leunen tegen de reling, maar daarbij drukte hij zijn telefoon uit zijn broekzak. Een klassieke Amsterdamse pechactie.

We beginnen meteen met opbouwen, aankleden en het ophangen van de afdaallijn met lampje. Zodra alles klaar is gaat Marja het water in. Ze zakt langs het ponton naar de bodem en zoekt haar weg naar de afdaallijn, het schijnsel van het lampje moet haar de juiste richting geven.

Op de plek zoekt Marja links en rechts van de afdaallijn, maar geen telefoon. Dan probeert ze iets verder van de kademuur, ook daar niets. Uiteindelijk, twee meter van de kademuur, is het raak. Een zoektocht van twintig minuten, maar met een prachtig resultaat.

We sluiten af met een foto van een stralende Liesbeth en haar vriendin, opgelucht en blij dat de telefoon weer boven water is.