We rijden met het team naar Hoekenes in Amsterdam. We hebben om zes uur afgesproken en Marja arriveert als eerste. Daar staat ze meteen oog in oog met een wat oudere meneer die haar al staat op te wachten.

Hij meldt direct: “Niet op de straat parkeren hoor. Daar moet je betalen, je mag hem op de inrit zetten.”

Altijd lief als er wordt meegedacht. Zeker in Amsterdam, waar een parkeerplek soms bijna net zo lastig te vinden is als een telefoon op de bodem van het water.

Als het hele team compleet is, lopen we door de tuin naar achteren. De tuin grenst aan een watertje en daar ligt een klein sloepje met buitenboordmotor. Het ziet er normaal gesproken uit als een perfecte plek om lekker het water op te gaan, maar deze ochtend staat er iets heel anders op het programma.

Samen met zijn vrouw en kleinzoon wil de eigenaar een stukje gaan varen. Bij het wegvaren mag de kleinzoon nog even een videocall maken met zijn vader. Dan gaat het mis. Het bootje wordt in zijn achteruit gezet, de jongen wankelt en de telefoon schiet uit zijn handen. Plons!

Van varen komt die dag niets meer terecht. De telefoon ligt nu in het water, volgens de eigenaar ongeveer een meter vanaf de kant.

We krijgen te horen dat het water maar één meter diep is. Met een beetje twijfel kijken we elkaar aan. Wel of geen duikset? Voor een meter water lijkt een complete duikuitrusting misschien wat overdreven, dus we besluiten alles alvast klaar te zetten en het eerst zonder te proberen.

Marja gaat aan de slag, maar na vijf minuten houdt ze het voor gezien. Ongeveer een halve meter uit de kant blijkt de bodem stijl naar beneden te gaan. Op het ondiepe stuk langs de kant ligt de telefoon niet, dus moeten we toch iets dieper zoeken.

Hoekenes ligt in Nieuw West, een deel van Amsterdam waar water en woonwijken op veel plekken dicht bij elkaar komen. Voor deze familie betekent dat deze keer dat een rustig tochtje met de sloep binnen enkele seconden verandert in een zoektocht naar een telefoon in het water.

Na het aantrekken van de duikset en een goede check gaat Marja onder water. Het zoekgebied is gelukkig niet groot, ongeveer vijf meter lang en één meter breed. Dat klinkt overzichtelijk, maar een telefoon op een donkere bodem heeft zo zijn eigen ideeën over verstoppen.

Het valt toch een beetje tegen. De telefoon laat zich niet zomaar vinden. Marja zoekt systematisch verder. Dan, na ongeveer twintig minuten, komt eindelijk dat signaal dat als muziek in de oren klinkt.

Lachend komt Marja weer boven water. De telefoon is gevonden!

Opgelucht wordt de telefoon aangepakt. Een videocall eindigt onverwacht op de bodem, maar dankzij een succesvolle zoekactie komt de telefoon gelukkig weer boven water.

We pakken onze spullen weer in, stappen in de auto en gaan op weg naar de volgende klus. Weer een mooi resultaat in Amsterdam!