Nachtduik in Utrecht: iPhone 16 teruggevonden

Van Leiden naar Utrecht: nog een nachtje duiken
Soms loopt een avond net even anders dan gepland. We stonden al klaar om naar Leiden te vertrekken voor een buitenboordmotor op de bodem van de gracht, dat verhaal lees je hier, toen de telefoon ging. Vincent belde namens zijn vriend Guus, die zijn telefoon in het water had laten vallen. Locatie: Utrecht, de Kromme Nieuwegracht. Tijd: laat op de avond. Staat van Guus: laten we zeggen “feestelijk gestemd”.
We legden uit dat we eerst nog de duik in Leiden hadden en daarna naar Utrecht zouden komen. Geschatte aankomsttijd: 01: 00 uur. Geen typefout. Eén uur ’s nachts. De reactie was begripvol, met één verzoekje: “Willen jullie bellen als jullie eerder kunnen? “

Een bijzondere gracht met een lang verleden
De Kromme Nieuwegracht is geen doorsnee stadsgracht. De smalle waterweg is een voortzetting van de Nieuwegracht en slingert met een grote bocht van het Pausdam naar het Jansdam, dwars om de vroegere immuniteit van Sint-Pieter heen. Die immuniteit, een middeleeuwse juridische vrijzone rondom een kerkelijk kapittel, bepaalde letterlijk de vorm van deze gracht. De bocht die Guus zijn telefoon kostte, bestaat dus al eeuwen, en is ooit aangelegd om een macht te omzeilen die allang niet meer bestaat. Utrecht ademt geschiedenis, ook op de plekken waar je het niet verwacht, zoals op een vlondertje om twee uur ’s nachts met een duikteam.

Mancave, marmeren vloer en een wenteltrap
Na de succesvolle duik in Leiden stonden we een uur later alweer klaar, ditmaal in Utrecht. We werden hartelijk ontvangen door Floris en zijn moeder. Floris woont op de locatie en heeft beneden in de kelder een echte mancave, met directe toegang tot het water via een klein vlondertje. Praktisch, als je van het water houdt. Minder praktisch als je er een heel duikteam met uitrusting doorheen moet loodsen.
Omgekleed werd er boven, in de hal, op een marmeren vloer. Dat scheelt qua ruimte, ook al is het niet de meest gebruikelijke kleedkamer. Floris hielp met spullen naar beneden sjouwen, Marja bouwde de duikset op en Jochem trok zijn droogpak aan. Tot zover vlekkeloos.
En toen kwam de wenteltrap. Een gemetselde, smalle, stenen wenteltrap naar de kelder. Met een volledig opgebouwde duikset op je rug. “Het leek wel een bevalling, “ zeiden we later, maar Jochem wurmde zich er met succes doorheen. Eenmaal beneden op het vlondertje, vinnen aan, lamp om, communicatie aangesloten: klaar voor vertrek.

Fiets, fietsbel, spatbord, maar geen telefoon
Guus wees de plek aan waar zijn telefoon in het water was gevallen en Jochem ging het water in. Er was een beetje zicht, maar geen telefoon te bekennen. De metaaldetector deed zijn werk en vond van alles: een fiets, een fietsbel, een kettingslot, een spatbord. Utrecht, een stad met meer fietsen dan inwoners, laat dat ook op de bodem van zijn grachten zien. Maar een telefoon? Nee.
We maakten het zoekgebied groter, ook omdat Guus zelf eerder het water in was gegaan om te zoeken, waardoor de telefoon mogelijk verplaatst was. Nog steeds niets.
Toen stelden we de cruciale vraag: “Weet je zeker dat hij hier gevallen is? “ Een korte stilte. En toen een iets helderdere Guus die, nu hij goed nadacht, een ander gebied aanwees. Twee meter verderop.

Scherm schittert in de Utrechtse nacht
We schoven op. Eerste signaal op de nieuwe plek: raak. De iPhone 16 van Guus lag op de bodem van de Kromme Nieuwegracht, en stond nog gewoon aan. Het scherm schitterde in het donkere water van de Utrechtse nacht. Na elf minuten duiken kwamen we het water uit, telefoon in hand.
Spullen afbouwen in de kelder, alles omhoog sjouwen, opruimen. Guus was dolblij en Floris hielp opnieuw met inpakken. We maakten nog een foto, gaven goede drooginstructies mee voor de telefoon en vertrokken richting huis.

Het was 02: 00 uur toen de eerste teamleden veilig thuis meldden. De laatste was om 02: 50 uur binnen, droogpak ingewisseld voor pyjama. Twee duiken op één avond, twee keer gevonden, twee keer een tevreden eigenaar. Op naar de volgende.