We staan nog met onze voeten in het Zeeuwse zand als de telefoon gaat, want we zijn net klaar met een eerdere klus in Zeeland. Het is de manager van het prestigieuze Waldorf Astoria hotel die ons belt, omdat hij twee toeristen te hulp is geschoten die hun kostbare telefoon in het troebele water van de gracht hebben laten vallen. Hij vraagt ons direct of wij kunnen helpen en vooral hoe laat we aanwezig kunnen zijn om deze digitale reddingsoperatie te starten.

We spreken af om later die middag voor ze te gaan duiken, maar de navigatie in onze auto’s geeft direct aan dat het druk is op de weg, waardoor we nog zeker twee uurtjes moeten sturen voordat we de Amsterdamse grachtengordel bereiken. De Herengracht maakt deel uit van de iconische zeventiende-eeuwse grachtengordel die tegenwoordig trots op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat vermeld. Het was historisch gezien de meest chique gracht waar de rijkste kooplieden en bankiers hun indrukwekkende stadspaleizen lieten bouwen, en tegenwoordig is het nog steeds een plek van enorme allure waar de geschiedenis in elk klinkerstraatje en bij elke statige kademuur voelbaar is.

Terwijl we kilometers vreten in onze auto’s, gaat de telefoon opnieuw en krijgen we het onfortuinlijke koppel zelf aan de lijn. Ze klinken een beetje moedeloos en vertellen ons dat ze er eigenlijk toch maar van af willen zien, omdat ze denken dat we de telefoon nooit meer gaan vinden in die diepe gracht. Bovendien zijn ze ervan overtuigd dat het toestel het na zo’n tijd onder water waarschijnlijk toch niet meer doet, wat natuurlijk een begrijpelijke gedachte is voor iemand die zijn smartphone ziet verdrinken. Aan de telefoon zetten we onze beste overtuigingskracht in en leggen we uit dat we telefoon in Amsterdam hoogstwaarschijnlijk wel gaan vinden, en dat moderne toestellen vaak verbazingwekkend goed tegen een flinke duik kunnen. Na een kort gesprek blijft de afspraak staan, zeker nadat we vertellen over onze unieke vind garantie, no cure – no pay.

Eenmaal aangekomen op de statige gracht maken we kennis met Manasseh en Cheyenne, een sympathiek stel dat in Duitsland woont en net was begonnen aan een welverdiende korte vakantie in Nederland. Tenminste, dat was de bedoeling van hun reisje naar onze hoofdstad, maar de sfeer was al snel omgeslagen. Ze waren nog maar net aangekomen en hadden de koffers zelfs nog bij zich toen ze even besloten te gaan zitten op de karakteristieke kademuur aan de Herengracht. Manasseh had zijn telefoon heel even op zijn schoot gelegd terwijl ze genoten van het uitzicht, maar toen hij opstond was hij dat kleine detail even helemaal vergeten. Verschrikt zag hij zijn telefoon vervolgens met een sierlijke boog verdwijnen in het donkere water van de gracht, waardoor het blije vakantiegevoel direct plaatsmaakte voor een enorme domper.

De situatie is voor ons direct glashelder zodra we de locatie inspecteren, want de Herengracht is voor ons team inmiddels een zeer bekende plek om te duiken door de vele eerdere opdrachten die we hier hebben uitgevoerd. We weten precies wat we nodig hebben om deze duik vakkundig te laten slagen, maar ondanks onze routine nemen we het duikplan toch even heel goed door met het hele team. Het is essentieel dat iedereen precies weet wat hij of zij moet doen, zodat de veiligheid en efficiëntie gewaarborgd blijven op deze drukke locatie. De duikspullen worden uit de auto’s gehaald, de duikvlag neer gezet en binnen de kortste keren ligt Marja in het water van de Herengracht.

Ze zakt gecontroleerd af naar de bodem om daar op de tast haar zoektocht te starten, terwijl de toeschouwers op de kade in spanning afwachten. Het duurt echter niet lang, want na slechts twee minuten komt Marja alweer boven water met een nog perfect werkende telefoon in haar hand. Manasseh is werkelijk dolblij als hij zijn toestel weer ziet glimmen, en de eerdere twijfel verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Ook de manager van het verderop gelegen hotel komt nog even op een holletje aangelopen en hij is zichtbaar verrast als hij ziet dat we de klus alweer geklaard hebben, dat was wel heel snel. Manasseh is achteraf ontzettend blij dat we hem aan de telefoon hadden overgehaald om de zoektocht toch door te laten gaan, en we krijgen de mooiste woorden te horen die we ons als duikteam kunnen wensen: “jullie hebben mijn vakantie gered.”